In een leerrijk en studentikoos verleden ben ik nog student geweest aan het toenmalige ‘Limburgs Universitair Centrum’, de universiteit waar Limburg trots op was, en, geamuseerd bedenkend na alle commotie van de laatste jaren dat deze instelling uiteindelijk als ‘Universiteit Hasselt’ gekend staat, steeds meer is.
Mijmerend over dit belangrijk stukje uit mijn leven waarvan ik durf zeggen dat ik pas echt goed heb leren beseffen dat het leven lang niet zo evident in elkaar steekt als de doordeweekse student zich wel voor ogen houdt, en dat je zelf de enige bent die dat in handen kan nemen en nog veel belangrijker, zo kan houden(!).
Dat is dan weer een trilogie op zich, maar eentje die hier minder van belang is. Toch wil ik je een opmerkelijk stukje uit dit lijvige werk niet onthouden, omdat het volgens mij een alsmaar complexer wordend, en snel uitdijend verschijnsel aan het licht brengt.
In het door de leerlingen van Van Poucke (ook wel DIP’s genoemd) gezegende jaar 1995, waarin ik door DIP’s verkozen werd tot scriptor, was G.-J. B. assistent van prof K. S. en zeer bedreven in een dikwijls zwaar onderschatte, maar zeer boeiende en verrijkende materie, veelal gehuld in de donkere mysterieuze gangen van de essentie waarin men poogt de mist te laten optrekken rondom schijnbaar simpele dagdagelijkse verschijnselen, beter gekend en vooral meer verguisd als het vak ‘Fysica’.
Met ongeloof terugkijkend op mijn universiteitsjaren, onvermijdelijk beseffend dat ik toen eigenlijk mijn kansen om een van de belangrijkste doelstellingen in mijn leven te realiseren letterlijk heb verknald, terwijl ik er geamuseerd zelf stond naar te kijken, begonnen G.-J. en ik na een vermoeiende (vooral door mijn onkunde op dat moment) oefensessie Fysica, over serieuzere zaken te praten, en toen onthulde hij mij zijn visionaire theorie, die hij zelf ‘het <b>TQ Bom Effect</b> had gedoopt.
Hoe meer de tijd mij verplicht om na te denken over de profetische woorden van deze uiterst sympathieke en begaafde G.-J. B., hoe meer ik besef dat hij eigenlijk toen al meer dan een lengte voor lag op zijn tijdgenoten.
<i>Voor de volledigheid: het TQ loopt parallel met IQ, EQ, …, maar slaat dan op het vermogen om technische zaken in te schatten en te begrijpen</i>
In een notendop beschrijft deze theorie dat er steeds minder en minder mensen zijn, die op een voldoende hoog niveau de hypergeavanceerde technologieën kunnen bevatten en ermee omgaan, terwijl deze technologieën op zich steeds intelligenter worden en het gros van de gebruikers ervan beginnen te overstijgen.
Als je hierover begint verder te denken, zie je waarschijnlijk, net als mij, aan de horizon van je overpeinzingen een zware en donkere onheilspellende wolk opdoemen, waar je toch even op zijn minst ongemakkelijk van wordt.
De lont aan de ‘TQ-bom’ is al een heel tijdje aan het smeulen. Het is nu al voor ICT’ers een huzarenstuk om in hun eigen vakgebied proberen min of meer bij te blijven, laat staan om het hele plaatje te vatten. De razendsnelle ontwikkelingen in de ICT nopen de sympathisanten en adepten tot het soms erg selectief worden in niches die men wil blijven beheersen, de andere tsunami aan informatie wordt -dikwijls met tegenzin- selectief genegeerd.
Combineer dat met de attitude van Jan, Piet en Marjanne in de straat, die zich niet willen bezighouden met waarom en hoe een stukje technologie werkt, maar wel hoe ze op een zo eenvoudige manier dat ding kunnen bedienen, dan is de conclusie die je hieruit kan trekken niet echt <i>rocket science</i>.
Door het dalende vermogen van steeds minder mensen om de technologie adequaat te kunnen beheersen en het stijgend vermogen van de technologie naderen we steeds sneller de kritische massa mensen die we nodig hebben. Eens deze grens overschreden, is de lont helemaal opgebrand en explodeert de ‘TQ-bom’ in al zijn hevigheid, een ongeziene ravage achter zich latend, als de korrelige mist van de vernieling neergeslagen is.
Waarschijnlijk zijn we als mensen wel intelligent genoeg om die lont op een of andere manier te doven, en zelfs moesten we net te laat zijn, zullen we ons zeker niet zonder slag of stoot gewonnen geven, maar het is toch wel een boeiende, spannende, voorlopig imaginaire thriller die je in je hoofd eens kan laten afspelen als je toch nog ergens een paar ‘gaatjes’ in je drukke dagschema weet te vinden. Het voordeel nu is dat je zelf nog je medespelers kan kiezen en je James Bond (of Lara Croft) kan doen verbleken bij je eigen ongebreidelde prestaties.
Nacho’s of popcorn?
