Het is vrijdagavond. Vanavond gaat onverbiddelijk de kop eraf van mijn eerste theaterseizoen sinds veel te lang.
Het is enerzijds thuiskomen in de grond waarin mijn stevige wortels het eerste ruime decennium van mijn leven verankerd zaten, maar anderzijds ook het spannende afwachten of het exclusieve meisjeskoor mijn best wel hooggespannen verwachtingen al dan niet inlost.
Op mijn weg naar plaats I4 zoeken mijn ogen naar wie er samen met mij wil meegenieten, en ook wel een beetje naar de dichtstbijzijnde nooduitgang, je weet maar nooit…
Eens de lichten gedoofd, zien we een trein passeren, die, als ik er achteraf nog eens goed over nadenk, een beetje symbool staat met het gemak waarmee Scala hun publiek meesleurt in een roes van plezier, genot, zalige muziek en een meeslepend stel Kolacny broers.
Stijn en Steven stralen door hun eenvoud en met hen het imponerende koor, en niet enkel omwille van hun aantal. Ze doen je meteen vergeten dat je eigenlijk een in Cultureel Centrum zit, maar laten je geloven dat je gezellig ‘onder vrienden’ aan het genieten bent van het ene prachtige na he andere stevige nummer. Hun ‘kameraadschap’ jegens hun publiek voelde gemeend, en dat doet in dit ‘Tijdperk van het Ego’ wel deugd.
Je voelt de zaal zo veranderen van een gebouw, waarin een hoop mensen naar Scala komen zien, in een warme, toffe mensenmassa, die meedeinen op de stemgolven van de meisjes, gedreven door het bij wijeln ruige pianospel van Steven onder een enthousiaste en sturende Stijn.
Als het nieuwe Limburgse volkslied ‘Ik Hou van U’ wordt aangeheven, is het hek pas goed van de dam. Zelfs de brave meneer op leeftijd naast mij gooit nog net zijn mooie pak niet uit om mee te gaan swingen op het uitnodigende refrein en opzwepende teksten.
Zelf op bepaalde momenten bangelijk perfectionistisch van inborst, durf ik wel eens te zoeken naar kleine foutjes in een voorstelling, waarvan ik tenslotte toch heb besloten dat ik hier liever naar kwam kijken dan dat ik de nieuwste Flight Simulator zou hebben gekocht. Wel, verrassend genooeg heb ik niets weten te ontwaren, wat niet minder dan een knappe prestatie is.
De denderende Scala-trein, vol overgave aangedreven door de locomotief Kolacny, kan je voelen denderen tot diep in je maag. Respect is het enige woord dat dan in je opkomt voor zo’n duo dat erin slaagt het beste uit deze meisjes te halen, die zelfs er niet aan zouden durven denken om minder dan het allerbeste (en zelfs net dat tikkeltje meer) van zichzelf te geven. Althans, ik zou niet anders durven moest ik het bezielende spel van Steven voelen terwijl Stijn vol overgave mijn zang samen met de anderen tot kunst weet te verheffen.
Je merkte ook aan het oprechte plezier van de meisjes, de veelbetekenende blikken naar elkaar tijdens de nummers, en de glinstering in hun ogen als wij als publiek onze waardering lieten blijken, dat deze trein nog lang niet in haar eindstation is aangekomen.
Het is alleen maar te hopen dat ik het reisschema op tijd te pakken krijg, want zo’n beklijvende rit waarin je even oprecht kan genieten, tot rust komen, wegglijden in de eerste klasse-zetels en je even kan laten gaan, is in dit ‘Tijdperk van het Ego’ een ware verademing.
Scala, Stijn, Steven, ik krijg nog altijd kippenvel als ik dit nu voor een tweede keer in woorden probeer te gieten..
Oh ja, Zonnebeke is misschien wel ver, maar hij is wel one hell of a lucky bastard!
PS: Steven, is zelfs dit geen CD waard?! 😉
Must have bookmarks:
http://www.scalachoir.comÂ
http://www.kolacny.com
