Dinsdagmorgen, 6h30, Zellik, R0.
Een koelwagen merkt een file te laat op en kantelt, nadat hij begint te slingeren door het plotse en bruuske remmen, hiermee zo maar eventjes 3 van de 4 rijstroken versperrend.
Omstreeks 8h zijn er takelwagens ter plaatse, maar toch moet men wachten met het takelen. Reden: door het takelen kan de zijkant van de koelwagen, die op zijn zij ligt, scheuren onder het gewicht van alle hammen (!?) die erop rusten, en bestaat het risico dat de lading onbruikbaar wordt voor consumptie. De eigenaar staat erop dat iedereen braaf in de snel aanzwellende monsterfiles (op de binnenring en de E19 Bergen-Brussel vanaf Itter, over een afstand van zo’n 29 kilometer, en op de E40 Gent-Brussel vanaf Aalst, over ongeveer 20 kilometer. Oh ja, ook op de Brusselse buitenring, tot in Waterloo) van zo’n 60 kilometer doodgemoedereerd blijft aanschuiven, tot hij de kans heeft gehad om zijn (op deze manier wel heel dure) hammen op een verantwoorde manier over te laden in een andere koelwagen.
Pas omstreeks 10h30 was de vracht overgeladen en kon het takelen beginnen. Nadien moest ook nog de rijbaan schoongemaakt worden. Rond 12 uur begon het verkeer weer vlot te verlopen en barstte de discussie los.
Oh ja, ‘s avonds werd bekend dat het vlees uiteindelijk toch werd afgekeurd voor consumptie, en dit wegens te lange blootstelling aan uitlaatgassen en de te warme bewaring.
Dit is een poging om de feiten zo objectief mogelijk weer te geven. Als je hier rationeel over begint na te denken, is dit weer zo’n Belgisch voorbeeld dat alle verbeelding tart.
Zelf een pendelaar tussen Leuven en Brussel, weet ik ondertussen verdomd goed wat een lijdensweg het is om praktisch elke dag te proberen om zo weinig mogelijk frustraties te cumuleren in de dikwijls zinloze en tijdrovende, afmattende files.
Als je dan iemand op tv hoort vertellen dat de mensen eigenlijk toch wel begrip moeten hebben voor het feit dat die dieren met liefde gekweekt zijn en dat men dus ook niet anders dan liefdevol met hun lekkerste brokjes moet omgaan.
Ik kan alleen maar voor een sappig, mals en kruidig stukje ‘beefsteak’ zijn, Piet Huysentruyt weet ze zelfs zo te bereiden dat je onwillekeurig begint te kwijlen van het idee dat je smaakpapillen zo’n hoogtepunten gaan beleven, maar laten we eerlijk zijn: zo’n beest verslindt 16.000 liter water voordat je er ook maar iets aan hebt.
Bovendien twijfel ik er zwaar aan dat die karkassen die enorme blijk van liefde, waarbij ze worden gerookt door de uitlaatgassen van die auto’s in de 60 km files op de ring, en langzaam opwarmen, wel naar waarde weten te schatten, hoe schattig de slager die hen in ribben, lendestuk en biefstukken versneed ook was.
Waar één man en zijn lading dode lievelingen, of iets preciezer, prijsbeesten, het recht denken te mogen halen om ruwweg geschat 10.000 auto’s, met minstens evenveel mensen erin, te dwingen bijna een halve dag in hun auto op te sluiten en hen te verplichten naar hun werk te kruipen, zodat hij alsnog kon proberen zijn investering veilig te stellen, is mij een compleet raadsel. Ik ken, en erg rouwig ben ik er door de band genomen niet om, niet bijster veel over de principes van de economie, maar degene die dit een goed voorbeeld vindt, kan beter koolzaad gaan telen en na een paar jaar beseffen dat ie zoveel jaren ervoor toch beter worteltjes en radijsjes was gaan kweken in zijn moestuintje, waar grote delen van de grond nog in radioactief verval zijn na de ramp in Tsjernobil.
Een ‘die hard’ fan van Renaat Landuyt zal ik nooit worden, maar ergens durf ik te hopen dat hij wel iemand met ballen is, en dat hij wèl bereid is dingen te doen veranderen die anderen wel veinzen, maar niet durven.
Voorlopig hoop ik dat ik die kerel, die zijn eigen verdienste verkiest boven een kost voor de gemeenschap die tientallen malen de zijne is, niet hoef tegen te komen in weer zo’n zinloze en frustrerende file… Ik zou wel eens horens kunnen krijgen…
