HERENT, 15 maart 2013
Opmerkelijk, en intriest zonder twijfel, beschrijven wetenschappers het verhaal, dat volgende week verteld wordt in de magazines Nature en National Geographic, en het meer plaatselijke “Verse humus zorgt voor aangename buren”.
 A. J. Kwak gevonden |
Alfred J. Kwak (een schuilnaam uiteraard), werd onlangs na zijn wanhoopsdaad gevonden op het ijs, vlak onder het terras van de loft van MorSe Dude (eveneens een schuilnaam) uit H. gevonden.Het dier vertoonde niet meteen uitwendige sporen van geweld, wel een paar oude kneuzingen.De versplinterde bek, waarvan een stuk recht door het linkeroog stak en voor een complexe inwendige bloeding zorgde, die het dier uiteindelijk fataal werd, was een gevolg van de val.M.D., een speurder van inborst, heeft het onderzoek in handen van een zaak, die lang als zelfmoord werd behandeld, maar sinds kort een verhaal is van ‘doodslag met de dood tot gevolg’. Voor gevoelige kijkers hebben we op de foto het zwaar verminkte aangezicht onherkenbaar gemaakt, net zoals het diertje ook was.In het kader van het lopende onderzoek kon M.D. nog niet veel details vrijgeven, maar de eerste contouren van een op zijn zachtst gezegd markant verhaal tekenen zich toch al af. |
| Eind 2012 raakte A.J. Kwak, die actief was op het internet, aan de kwek met een Antwerpse eend, K. W. Akmadam, en het kwakte meteen. M.D. herinnert zich nog hoe zijn trouwe woerd ineens helemaal veranderde, en dikwijls zonder verwittigen ineens spontaan begon rond te vliegen, en daardoor wel eens tegen de glazen deur botste. Dit verklaarde meteen de gevonden kneuzingen bij het dier.Wat zich daarna ontspon, was het steeds frequenter voorkomende verhaal van een onmogelijke liefdesgeschiedenis in een ideale, maar virtuele wereld. A.J. bracht almaar meer uren door achter een pc, en vervreemde elke dag weer een beetje meer van de echte wereld, en zijn wipstaartje schoot dan ook onhoudbaar heftig heen en weer toen N.G., na de zoveelste nachtelijke marathonchat, in december afsloot met de mysterieuze boodschap dat ‘hij best zijn brievenbus goed in de gaten moest houden voor een verrassing die hem zou doen kwaken van geluk’. |
 A. J. Kwak in betere tijden |
Vanaf dan zorgde A.J. ervoor dat hij elke dag de postbode opwachtte, met gevaar van eigen leven.
Dreigen met hem volgende keer helemaal te plukken en hem levend in een warme oven, in het gezelschap van voldoende aromaten en geurige kruiden, te arroseren, kon hem niet afschrikken.
Hij was door het dolle heen.
Met elke dag die er zo passeerde zonder een boodschap van zijn lieve witstaartje, zoals hij haar noemde, verminderde ook de intensiteit waarmee zijn staartje onophoudelijk bleef heen en weer schieten, tot op een dag – we zijn ondertussen half februari – het staartje stopte en wat lusteloos naar beneden begon te hangen.
Ontroostbaar en diep ontgoocheld, dat is de enige manier waarop M.D. de laatste dagen van zijn eens zo vrolijke en levenslustige eend karakteriseert, tot die bewuste avond, dat zijn vrienden A.J. levenloos aantreffen.
Terwijl M.D. zijn verdriet om het veel te vroege heengaan van zijn vriend en kwaakmakker A.J. een plaats probeert te geven, probeert hij toch het onderzoek zo professioneel mogelijk te voeren, en hij besluit naar Antwerpen te trekken, om daar op zoek te gaan naar N.G., waarvan hij ondertussen heeft weten vast te stellen dat K. W. Akmadam haar onder haar hoede had.
Elke goede speurder heeft, naast zijn extra ontwikkelde zesde zintuig, ook een dosis geluk nodig, en M.D. is nog maar net zijn zoektocht begonnen in de catacomben van Antwerpen, als hij plots het verhaal hoort vertellen van iemand die “een eend ging versturen, maar dit niet heeft kunnen doen”.
Voorlopig hebben we niet meer info mogen ontvangen over deze moeilijke zaak, waar biologen wereldwijd nu hun ei zullen proberen leggen en het vervolgens proberen uit te broeden.
Het zou niet ethisch zijn om N.G. met de vinger te gaan wijzen en haar verantwoordelijk te stellen voor de wanhoopsdaad van A.J., wat wel een begrijpelijke reactie zou zijn.
M.D. zou nu ook een torenhoge schadevergoeding kunnen eisen, omwille van het geleden leed en het onherstelbare verlies dat hij geleden heeft, maar hij heeft al laten weten dat hij dit zeker niet overweegt.
Althans niet de eerste weken of maanden.
Maar zoals in wel meer zaken, zal tijd raad brengen, en mogelijk ook psychologische begeleiding voor de betrokken partijen en hun naasten.
Ondertussen breekt iedereen zijn hoofd (of ei) over hoe het in hemelsnaam zo ver is kunnen komen.
Het zoveelste slachtoffer op een steeds meer digitaler wordende maatschappij, of gewoon spijtig toeval?
De toekomst zal dit hopelijk uitwijzen, maar “Reyers Laat” heeft al laten weten hier niet op te zullen wachten, en Nature, National Geographic, en het meer plaatselijke “Verse humus zorgt voor aangename buren” hebben alvast hun oplage voor volgende week verdrievoudigd.
Men schat alvast in dat de recordoplage van Lesley-Ann Poppe deze week verpulverd zal worden.
