Er zijn bepaalde events die je in je simpel leven als mens in deze steeds minder groene en minstens evenveel zichzelf bedruipende maatschappij moet meegemaakt hebben. Niet omdat ze van levensbelang zijn, maar omdat ze gewoonweg speciaal zijn, ja zelfs buitengewoon.
Zo heb je de onvermijdelijke zaken als de val van de Berlijnse muur, het onuitwisbare verbijsterende hoofdrolpersonage uit WOII, moeder Theresa, de onwaarschijnlijk geavanceerde Romeinse “beschaving” en Griekse gedachtenstromen, die we nu nog altijd met ons meedragen en die soms nog meer dan we zelf willen toegeven, ons leven ‘sturen’, en nu ook Kim Clijsters.
Afgelopen zondag zong ze haar zwanenzang in het Sportpaleis in Antwerpen, in een – op zijn zacht gezegd – emotionele wedstrijd tegen vechtster Amélie Mauresmo.
De immer hip(hoppend)e Sandrine verwoordde bij het begin van haar act wat zovele mensen, <i>die hard</i> fans of niet, bij elke wedstrijd die Kim speelt, meemaakt. Je wordt erin meegezogen van op het moment dat ze de spreekwoordelijke arena betreedt, tot ze hem ook weer verlaat.
Wie ook je voorkeur wegdraagt, je kan niet anders dan geboeid en zelfs vertederd genieten van hoe ze geconcentreerd vecht voor elke bal, met een angstaanjagend brede spread over het veld schuift, en na elk punt, soms zo bangelijk vurig verdedigd dat iedereen met ingehouden adem vol verbazing en ingehouden opwinding meeleeft, de vuist balt, met een zo welgemeende voldoening die zovelen onder ons alleen nog vluchtig herkennen van toen onze maatschappij hen nog niet te pakken had gehad.
Over de wedstrijd zelf is er ondertussen waarschijnlijk al veel te veel inkt op (digitaal) papier gevloeid, en terecht. En of die bewuste lijnrechter nu juist was of verkeerd, in de hevigheid van het moment zal wel niemand van ons, 15.000 dolgedraaide voor- en tegenstanders, dit echt goed hebben kunnen zien. Hoe dan ook zal hij er op zijn minst die avond wel slecht van geslapen hebben, niet meer dan verdiend als hij effectief in de fout is gegaan. Niet buitengewoon bij zo’n belangrijke en geladen wedstrijd, maar wel verdomd jammer.
Kim Clijsters is niet zomaar een persoon, maar ze is door de jaren heen een begrip geworden. Er zijn belachelijk weinig mensen die overal ter wereld zo gesmaakt worden en op handen gedragen dan deze eenvoudige Limburgse uit het landelijke Bree. Het is dan ook niet zonder enige fierheid dat ik kan zeggen dat ik daar geboren ben, ook al heeft dit verder waarschijnlijk absoluut geen waarde, maar tegenwoordig heeft iets al snel buitenproportionele nieuwswaarde; je weet mij te vinden.
Onwillekeurig wordt je fan van Kim en je voelt je er nog verdomd goed bij ook. Ze speelt geen rol van sympathieke meid, zoals er tegenwoordig te veel mensen krampachtig proberen te doen, en zichzelf zo stevig verrekken in een poging om toch maar bemind te worden, maar ze is het gewoon. In haar spontaneïteit laat ze je merken dat ze helemaal niet bezig is met hoe ze het publiek naar haar hand kan zetten of hoe ze je kan overhalen om haar knap te vindenn.
Haar eenvoud maakt haar mooier dan gelijk welk racket van 4 kg goud en 1.700 diamanten. Onze favoriete flapuit laat ons zien hoe geweldig hartverwarmend de wereld kan zijn als we niet altijd berekend moeten zijn, niet steeds ons beter of sterker voor moeten doen dan we eigenlijk zijn, maar gewoon kunnen genieten van de mensen rondom ons, en wat we uit het leven weten te puren. Ze geeft je het gevoel dat je bij haar kan zijn wie je echt bent, en niet wie dat je omgeving wil dat je volgens hen zou moeten zijn. Rangen of standen, of kunstmatig opgelegde hiërarchieën die alleen maar tot afgunst leiden zijn haar vreemd, en ze demonstreert daarbij een van de belangrijkste ongeschreven regels van het leven: respect kan je enkel krijgen als je zelf bereid bent het gul te geven.
Weinig is haar teveel, en ook tijd maken voor haar bewonderaars hoort daarbij, ze vindt het maar vanzelfsprekend dat ze hen ook iets teruggeeft. Bijna ongemerkt ging het tijdens deze wedstrijdweek voorbij als ze de balletjes na de wedstrijd in het publiek sloeg. Ze bleef wachten tot ze zag wie het balletje kon opvangen, en stak glimlachend even haar vinger omhoog. Een klein, maar veelzeggend gebaar. Haar appreciatie voor de volharding van al die mensen die soms veel moeite doen om haar even bezig te kunnen zien, versterkt je indruk dat Kim zich soms ongemakkelijker bij al dit eervertoon voelt, dan ze zelf denkt te mogen ontvangen.
Topklasse schuilt hem niet in overwinningen, anderen overtroeven, of tonen hoeveel je beter denkt te zijn dan iemand anders. Nochtans is het heel wat eenvoudiger je mee te laten sleuren in de wervelende stroom van idolaat verlangen van zovelen om jou te zijn, en beginnen te zweven als je die tweestrijd merkt van het opkijken naar jou, maar ook die jaloezie te ervaren, die dikwijls zelfs je naaste omgeving tot je ergste vijand maakt.
Sportief blijven en vooral niet kleinzerig doen, je kan nog wat van Kim leren. Ze zei het in haar afscheidstoespraak, die zelfs mijn ogen vochtig deed worden en niet alleen mijn gemoed vol liet schieten: ze heeft haar deel van blessures meer dan voldoende gehad en dan is het blijven volhouden en erin blijven geloven, maar onnozel doen zit niet in haar aard. Ook in het heetst van de strijd blijft ze eerlijk en rechtvaardig, kenmerken van een echte topper.
Kim, we hebben veel van je geleerd, en elke keer weer aan het scherm gekluisterd gezeten om samen met jou de soms zware dobbers te doorstaan en je wereldberuchte spread bangelijk hoog te voelen trekken. We kunnen alleen maar hopen dat je je nog bedenkt, voor zover dat niet te egoïstisch is van ons. Maar geef toe, you’re one hell of a winner!
<blockquote> Must have bookmarks: <font face=”courier”> <a href=”http://www.kimclijsters.be“> <font color=”#ff0000”>http://www.kimclijsters.be</font></a> </font></blockquote>
