De zevende dag.
De laatste dag in een week die vele politici onder ons liefst zo snel mogelijk willen vergeten, en moest dat niet lukken, achteraf eraan terug zullen denken als een blinde vlek in hun geheugen, vergelijkbaar met het moeizame en hortende ontwaken na een loodzware nacht in hun vorig leven als voorbeeldig student. Als een of andere god aan het begin van deze week, zou uitgekozen hebben om aan zijn scheppingswerk te beginnen, vrees ik dat ie halverwege radeloos was geworden en moedeloos zou zijn gaan vissen in de onmetelijke vijvers van het goddelijke ‘zijn’ of iets dergelijks.
Vroeger dachten we dat we het hier in België nog niet zo slecht hadden. Er waren geen alles verwoestende orkanen zoals Katrina, tsunami’s overspoelden ons enkel in onze stoutste dromen, het Vlaams Blok (toen nog) zei eerlijk voor wat ze stonden, en ons politieke boegbeeld loste elk probleem op op het moment het zich stelde.
Rimpelloos en zonder schuimkoppen kabbelden onze bootjes verder op de stuwende kracht van ons Belgenland.
Tot er zich aan de horizon donkere wolken begonnen samen te pakken, die angstvallig dichterbij kwamen. Voordat iedereen goed en wel wist wat hem en haar overkwam, was het fenomeen er, en het was duidelijk niet van plan om uit zichzelf terug te verdwijnen.
Al snel kende iedereen het fenomeen bij naam: Jean-Marie Dedecker.
Je moet het de man nageven: er zijn weinig mensen die op zo korte tijd en op zo’n indringende manier zich diep in het systeem kunnen nestelen en de boel verzieken. Daar kan Polonium-210 nog een puntje aan zuigen.
De gevolgen bleven dan ook niet uit: het begon te rommelen in de buik van de Belgische politiek en wel zo erg, dat er een polarisatie begon op te treden en iedereen vond dat ie partij moest kiezen, vooral dan tegen.
België sloeg ‘blauw’ uit, wat eindigde in een stevige indigestie, waarbij J-M Dedecker vastberaden werd uitgespuwd en op de straatstenen te grabbel gegooid. Maar zoals de -overigens prachtige- Engelse uitdrukking stelt: <i>It Ain’t over ’till the fat lady sings</i>!
Eerst leek het allemaal nogal wat onzeker voor onze rebel, en ooit had hij zich laten ontvallen NOOIT lid te zullen worden van NVA. Iedereen, en Hugo Coveliers niet in het minst, waren benieuwd naar J-M’s volgende zet, want er waren maar een paar mogelijkheden: ofwel zou hij een eigen partij stichten, wat weinig waarschijnlijk werd geacht, ofwel ging hij naar VLOTT, ofwel, en ook met een ‘aan de onwaarschijnlijkheid grenzende zekerheid’ -weeral zo’n uitdrukking van formaat, wat J-M wel is, naar een bestaande partij.
De moeilijke knoop werd doorgehakt: het werd NVA.
Dit zette een nooit eerder geziene machine in gang: de CD&V wist niet goed hoe snel ze het kartel moesten opblazen, de NVA blies warm en koud tegelijk, en gaf bij monde van Bart De Wever wel binnensmonds toe dat ze misschien beter eerst CD&V zouden hebben geraadpleegd, maar vond het wel eigenaardig en op zijn minst een beetje vreemd dat er ineens zo’n heisa werd gemaakt over deze beslssing.
Vermits ook de politieke soep nooit zo heet gegeten wordt als ze zo bruusk opgediend wordt, is er dit weekend crisisoverleg.
Plan was, want ondertussen heeft het partijbestuur de behoorlijk hete en pikante aardappel doorgeschoven, dat het partijbestuur een voorstel zou doen aan de partijraad, die dan op zijn beurt gaat beslissen hoe ze uit deze patstelling geraken.
De mogelijke opties zijn eenvoudig, maar bangelijk eerlijk naar politieke normen: ofwel kiest NVA voor CD&V, en betekent dit dat J-M met ippon weer uit de zandbak uit de politieke arena wordt gegooid, ofwel kiest NVA duidelijk ‘partij’ voor J-M, en dan zal het de kiezer zonder CD&V moeten overtuigen.
Geef toe, zelf zou je deze beslissing niet graag maken! Ofwel moet je toegeven dat je eigenlijk niet kan overleven in de brandende verzengende hitte van de federale politiek zonder de beschermende schaduw van Yves Leterme, die in geen tijd zijn charisma wist omhoog te catapulteren van lavabo tot bloedheet sexsymbool, uiteraard allerminst omwille van de ‘Lasix’-behandeling, die zijn ogen nu beter tot hun recht laat komen en hij nu de zaken waarschijnlijk wel heel wat duidelijker ziet, ofwel kies je voor iemand van wie je op voorhand weet dat hij enkel zijn volle gewicht in beweging zal brengen als hij weet dat hij er zelf zeker voldoende beter van wordt, en die op zo kortst mogelijke tijd op zoveel mogelijk tenen zal trappen, waardoor je partij ineens heel wat robuuster zal moeten zijn om dit allemaal heelhuids te overleven.
Als ik, dit gezegd zijnde, er nog eens over nadenk, is de keuze eigenlijk toch snel gemaakt… Door het broeikaseffect is er namelijk binnenkort onvoldoende ozon meer over, en gaan we sowieso onszelf degelijk moeten beschermen tegen zonnebrand. Schade aanrichten verontwaardigt ons wel, maar schaadt ons niet als we niet direct betrokken partij zijn.
Je kan je nu natuurlijk beginnen afvragen waarom NVA in de eerste plaats J-M ooit lid heeft laten worden. Voor zijn geloofwaardigheid hadden ze het niet hoeven te doen, want die heeft hij zelf al onderuit gehaald. Een drilboor maakt ook veel lawaai, maar is zelfs nog constructief in veel gevallen, waarmee de drilboor weer een streepje voor heeft. Het is natuurlijk niet envoudig voor een kleine partij met duidelijke idealen en principes, om altijd in de schaduw te moeten leven van grote partijen, die steeds meer opschuiven naar het centrum, waardoor ze behoorlijk op elkaar beginnen te lijken. Maar het feit dat ze klein blijven, wil natuurlijk ook zeggen dat er blijkbaar ook maar een even groot draagvlak is bij de Belgen die voor hen kunnen kiezen.
Eigenlijk kan je alleen maar genieten van het vuurwerk, en hopen dat er af en toe een vuurpijl bij zit die je nog niet eerder hebt gezien. De Oh’s en Ah’s zullen oprecht zijn, en het spektakel en de publieke schaamteloze eigenbelang zal dan toch ergens een waarde hebben.
Ik geloof echt dat onze politici ooit vanuit een ongebreideld enthousiasme en overlopend van overtuiging aan hun carrière begonnen zijn. Hoe komt het dan dat na zelfs een korte tijd in deze ongetwijfeld uitdagende en boeiende job, alleen nog de profileringsdrang en persoonlijk gewin van deze mensen gaat primeren, en erger nog, dat ze dat steeds meer openlijk laten blijken?!
In dat opzicht heeft J-M Dedecker wel een belangrijk punt: er mag echt wel eens goed gerommeld worden in deze stal. Maar je vraagt toch ook niet aan een duif om zijn soortgenoten neer te schieten?!
