Europa is geen sinecure, daar is ondertussen wel elke bladluis in het alsmaar schier oneindig expanderende, maar steeds minder cohesieve groep landen die zo erg hun best doen om ook lid te mogen zijn van het van twijfelachtige allooi zijnde label ‘EU’.
Welke argumenten de regeringsleiders uit de lidstaten ook willen bovenhalen om ons te overtuigen om toch uit volle borst mee te zingen op de tonen van de negende symfonie van een begenadigd artiest in dit ‘sprankelend, boeiend, dynamisch en flexibel’ project dat Europa heet, je blijft steeds met een wrange nasmaak op je smaakpapillen achter.
Iedereen kent wel de maandelijkse broodnodige verhuis van het Parlement, die ongetwijfeld enkel dient om ons allen beter te kunnen dienen dan moeder Theresa de minstbedeelden uit onze samenleving verwende, of de wansmakelijke bedragen die verkwist worden onder het motto van een goed bestuur.
In een minder bewaakt en meestal vermoeid moment durf ik wel eens aan de rand van de ondertussen helemaal met algen verstikte en onwelriekende vijver die Europa meer en meer symboliseert, te gaan zitten, en probeer ik lang genoeg mijn adem in te houden om weeral een waterlelie vol onthutsende onthullingen te zien openbarsten.
Telkens er weer droog een zinloze moord gemeld wordt door een opgewonden reporter, die meteen een rits getuigen heeft opgetrommeld die eigenlijk nog niet zoveel kunnen zeggen en in diezelfde adem door aan de geschokte ouders vraagt wat er nu door hen heen gaat, denk je nu toch wel zeker te weten dat wij niet nog dieper in de vervuilde vijverbodem kunnen zakken, maar, net zoals de vooruitgang, voegen we nog een extra dimensie toe.
Om even te bekomen dep je jezelf het voorhoofd met doekjes doordrenkt van de wetenschap dat er aan het hoofd van onze Europese medebewoners een groep mensen staat, die staan voor duidelijke waarden en normen, en dat we ons steeds kunnen spiegelen aan hun onvoorwaardelijke ethiek, onze verkozen gezagdragers en vertegenwoordigers.
Neem nu het veelbesproken en door menig verstokte verslaafde roker verworpen Europese rookverbod. Wij, simpele mensen, dienen de wetten van onze samenleving te respecteren. Kort samengevat: vanaf 1 januari wil je regering je niet langer uitzuigen op de kap van je soms aartsmoeilijk te negeren verslaving, maar wil ze ook de niet-rokers de rook rond hun hoofd doen verdwijnen, omdat iedereen ondertussen wel weet dat roken op zijn zachtst gezegd je leven niet echt verlengt.
Voor ons, de onstuimige massa belastingbetalers, die ervoor zorgen dat dit soort wetten – en laat ik toch even duidelijk stipuleren dat ik meer dan opgelucht terug adem kan halen dat ik eindelijk geen eendeborst met Marlboro-aroma meer kan krijgen, of kleren die smeriger ruiken dan drie weken oud aangekoekt zweet – door de lovenswaardige toegewijde leden van het Europees Parlement goedgekeurd kan worden, wordt de mist van de onduidelijkheid rap weggezogen door de afzuiginstallatie van onze regeringen: “Roken in openbare gebouwen mag niet. Zeker niet als er ook nog mensen proberen te genieten van hun eten.”
Gerustgesteld over zoveel poeha in de pers, en doorgedreven voorlichting, kunnen we weer zonder tranende ogen gaan slapen in de wetenschap dat Europa over ons waakt.
Ongeloof en walging maken zich dan ook van mij meester als ik een kleine week geleden op de metro naar notabene de eigenlijke hoofdstad van Europa, het volgende persbericht onder ogen krijg, en ik citeer even de Standaard:
<i>(Belga) Het Europese Parlement gaat zijn totale rookverbod terugschroeven. Amper zes weken na de volledige ban van de sigaret in de gebouwen van het Europese halfrond heeft het Bureau van het EP besloten om het roken opnieuw her en der te gedogen. Het totale verbod bleek immers “onafdwingbaar”.
Sinds 1 januari gold in de gebouwen van het Europese Parlement een algemeen rookverbod, maar de naleving ervan bleek geen sinecure. Zes weken lang bleven sommige Europarlementsleden en ambtenaren bij wijze van protest ostentatief roken in de gebouwen. Onder druk van verscheidene Europarlementsleden werd het debat over het totale rookverbod heropend. Met uitzondering van groen Europarlementslid Gérard Onesta besloot het nieuwe Bureau unaniem om de sigaret opnieuw toe te laten op welbepaalde plaatsen in het EP. De rookruimtes moeten volgens het Bureau “volledig gesloten en afgescheiden van de rookvrije ruimtes zijn” en “uitgerust worden met een gescheiden ventilatiesysteem” (VOC) BELGA</i>
In schril contrast hiermee zie je voortdurend je – door ons geweldig democratisch systeem – eigen verkozen politici op tv hun ongeloof schaamteloos etaleren dat ze niet kunnen begrijpen dat hun medelandgenoten de voordelen van zo’n Europa niet inzien. Vreemde mensen zijn wij eigenlijk toch, nietwaar?
Bijna net zo degoutant als die voorzitter van een steeds sneller tanende partij, die even komt vertellen dat we met zijn allen toch eens moeten ophouden met flauw doen en dapper doorwerken tot minstens 65, liefst 70 jaar, en dat we ons toch met iets minder loon tevreden zullen moeten stellen, terwijl hijzelf het maandloon van zo’n 5 gemiddeld verdienende bedienden opstrijkt, zonder speciale premies of andere mandaten in andere bedrijven of overheidsinstellingen.
Akkoord, voor zo’n systeem heeft onze maatschappij gekozen, en daarmee zullen we moeten leven, ook al stoot het iedereen wel eens tegen de borst, als we even een moment van redelijkheid ervaren. De andere kant vind ik dan ook weer onzinnig, maar dat is stof voor een stevige andere discussie.
Maar als jullie nog eens twijfelen aan onze oprechte bereidwilligheid van ons, simpele zielen, om Europa te willen valideren en onze zuurverdiende euro’s nogmaals te laten afromen om deze instelling in stand te houden, kom dan eens bij ons aan tafel zitten, beste politici, en bekijk het leven ook eens vanuit ons perspectief.
Verbazingwekkend en verrassend soms hoe verfrissend een andere invalshoek je mening kan doen nuanceren. Dan kunnen we allemaal elkaars broeder worden, zoals Ludwig het wonder in een waas van allerlei dampen waarschijnlijk voor zich zag voltrekken.
