Humor is iets eigenaardigs. Het presenteert zich in een kaleidoscoop van vormen en wringt zich soms verdacht onopgemerkt tussen een snedige dialoog, een moeilijk moment, of gewoon een spannende gebeurtenis.
Maar zo eens in de zovele jaren, meestal net na een blauwe maan, zorgt humor voor een onbehaaglijk gevoel. In plaats van een tsunami aan endorfines vrij te laten in je systeem, voel je ineens de stekende pijn opkomen en weet je dat het weer zover is… Het gedrocht van de wansmaak is er weer, en hij staat scherp!
Dat bangelijke, zich repeterende gevoel van duizenden naalden, die allemaal op hetzelfde plekje in je schedel worden geklopt, heet Clint.be …
Toegegeven, ze zijn niet over één nacht ijs gegaan, ze hebben de spanning langzaam opgebouwd, en misschien daarmee dat ik het zo niet meteen heb zien aankomen.
Langs de ene kant wil ik echt niet nog meer de aandacht trekken op hun meest recente “creatieve meesterwerken”, maar ik kan je wel verklappen dat SOS Piet zwaar over zijn bolletje zou strelen en “attaques” zou krijgen als hun misbaksels uit een oven zouden komen, maar langs de andere kant kan ik beter mijn opwellend onbegrip van mij af schrijven, dan straks van misprijzen mijn oogbollen langzaam in te drukken met mijn duimen, terwijl ik mij probeer af te vragen wie men dit toch maar laat bedenken, en erger nog, wie dit nog een goed idee vindt ook…
Toegegeven, ze zijn niet over één nacht ijs gegaan, ze hebben de spanning langzaam opgebouwd, en misschien daarmee dat ik het zo niet meteen heb zien aankomen.
Eerst had je de ‘Mijn Restaurant’ saga. Kort samengevat: waarom niet eens testen hoe goed VTM zijn deelnemers screent, en waarom niet op die manier een kandidaat, die – toegegeven, als deelnemer aan dit programma ben je al beschadigd – uit de wedstrijd kegelen. Het enige dat men hier bewezen heeft, is dat programmamakers ook onder tijdsdruk staan, niet alles even goed kunnen controleren, en ervan uitgaan dat mensen doorgaans goede bedoelingen hebben, en uiteraard dat je als dorpsidioot met een webstek en een nieuwsbrief ook in de belangstelling kan staan. Way to go, guys… *zucht*
Daarna toch eens testen hoe goed de beveiliging van de grote voetbalstadia in België is, een briljant plan. Verkleed als mascotte proberen de security mensen in doeken te doen, en als dat niet lukt, wat goedkoop staan schelden en roepen op deze mensen, die ervoor zorgen dat zovele duizenden mensen elke week hun negatieve energie, onder andere opgedaan op hun werk, kunnen ventileren en hun geliefde club naar de overwinning kunnen schreeuwen. Geef toe, succes zonder weerga, en weerom dezelfde spijtige doelstelling bereikt.
De ‘stunt’, waarbij iedereen de meest sexy foto’s van zijn/haar ex-lieven mag opsturen, ga ik zelfs overslaan, omdat dit kant noch wal raakte. Het is niet omdat de begeerlijke en schermzuigende Nathalie Meskens bepaalde scenes met een of andere David angstaanjagend levensecht kan laten lijken, dat je daarom daarmee bewijst dat VTM goede televisie maakt, om simpelweg even te proberen een parallel te trekken.
Maar de meest recente zet van Clint.be houdt mij nu al bijna een hele dag bezig, na het lezen van hun nieuwsbrief. Ik had er al eerder schrijfselen over gelezen, maar hoe je op dit idee komt, doet je toch even duizelen.
Is de creatieve vijver dan zo volgroeid met algen, die alle beetjes zuurstof gulzig aan het droesige, al sterk vervuilde water onttrekken? Is echt elke vorm van respect jegens andere mensen en hun culturen, hoe simpel of spijtig soms ook, verdampt uit diezelfde vijver, zodat er nu alleen nog maar sporen zijn dat er ooit wellicht intelligent leven aanwezig was, eerder dan het vermoeden voedend dat het enkel om amoebes ging, die feestjes bouwden in je hersenen?
Ook hier kort het geniale opzet: Waarom niet eens een hele bevolkingsgroep uitdagen en alle lezers oproepen om deze mensen nog eens recht in hun gezicht uit te gaan lachen? Stuur gewoon alle mogelijke cartoons van Mohammed naar hen, en zij gaan dan met veel poeha en omhaal deze allemaal publiceren. Dat is het eenvoudige, en je leest het goed, idee van volwassen mensen. Gezond denkend ga ik hen niet noemen, dat is een brug te ver.
Uiteraard is er al een deel van de olie, die volgens BP helemààl niet in zee stroomt, hier bij ons beland, en hebben de webmasters al de obligate doodsbedreigingen ontvangen, en er ook, geheel op eigen wijze en met hun eigen kenmerkende stijl, op gereageerd door de onbruikbare olie op het haatdragende vuur te gooien.
Los van de discussie op zich, waar we nu best niet op ingaan, kan je je toch wel beginnen afvragen of deze redacteurs van hun anders wel boeiende nieuwsbrief, dit eigenlijk wel doordacht hebben, met de paar resterende hersencellen waarmee ze het (hopelijk voor hen) toch nog een aantal jaren zullen moeten mee doen. Vuur bestrijd je niet met meer vuur, dat weet elk klein kind dat ooit met dat boeiende fenomeen gespeeld heeft.
Gelukkig hebben wij hier het recht om ons uit te drukken zoals we willen, ook al heeft dat recht ook al betere tijden gekend. Maar je kan je toch wel vragen stellen bij de manier waarop dat hier gebeurt. Langs de ene kant moet niemand er zich druk in maken, maar als ze er op deze manier voor zorgen dat België meer in beeld komt, bij bepaalde mensen, bij wie het besef wat ‘juist’ en ‘fout’ is, als het op godsdienst aankomt, niet meer zo doordacht afgelijnd is, kunnen zij katalysator spelen voor gebeurtenissen waar niemand vragende partij voor is.
Iedereen mag zeggen wat ie denkt, dat is een recht, maar in een ‘SAMEN’leving is het minstens evenveel een plicht voor ons om elkaar niet nodeloos een gevoel van onveiligheid te bezorgen, of erger nog, het gevoel akelig echt te laten worde, oh laten we zeggen in een overvol metrostation tijdens de spits. Bepaalde partijen tieren welig op deze voedingsbodem, en zo blij als we waren dat we konden vaststellen dat het ‘gefundenes fressen’ niet meer zo voor het oprapen ligt, zo bangelijk is het nu om te zien hoe zij hun voorraad vers onveiligheidsgevoel op straat gooien, gewoon omdat ze het niet begrijpen.
Er is op onze planeet nog heel wat opbouwend werk te verrichten, nog heel wat bruggen te slaan tussen culturen en godsdiensten, maar hoe ontgoochelend is het elke keer weer om vast te stellen, dat bepaalde mensen, onder het mom van ‘vrijheid van meningsuiting’, ‘populariteit’, ‘stoer doen’, elkaar het meest elementaire basisrecht ontzeggen: Respect. Zolang wij, beste redactieleden, dat hier niet beseffen, wat verwachten wij dan van andere mensen?
Uit respect voor mijn medemens publiceer ik dan ook geen links naar de betrokken site of artikels.
