Met verbijsterd ongeloof, lichtjes geamuseerd, maar vooral met verstomming geslagen zit ik nu naar Vijf TV te kijken, waarop momenteel een superspannend en emotioneel belspel aan de gang is.
Er moeten twee verschillen gevonden worden tussen twee superschattige tijgersnoetjes en de bijna verdrinkend in een diepe zee van wanhoop, maar bloedmooie, dame fluistert vertwijfeld de kijkers toe, dat ze een gezellige babbel wel ziet zitten, en hen ook nog eens €1.500 wil schenken, als ze maar bellen en de twee bijna onmogelijk te detecteren verschillen kunnen opsommen. Want, zo zegt ze nog, terwijl de kijker letterlijk naar haar sprankelende heldere ogen toegezogen wordt, het zal toch niet ineens mooi weer geworden zijn, waardoor je op een zaterdag niet naar haar aan het kijken zou zijn?! Mooi weer zo laat het op het jaar, dàt is pas ongehoord!
Ze fluistert, zichtbaar genietend van de wetenschap van wat komen gaat, zachtjes maar vastberaden tegen elke kijker dat ze nu recht in de ogen van de winnaar kijkt, en prompt geraken de Belgische zendmasten overbelast door smeltende circuits en zien de mobiele telefoonoperatoren sneller dan ze hun tarieven kunnen verhogen, hun netwerken verzadigd worden.
Het wordt een memorabele dag, zo vindt ze zelf, deze 20 december, en daar ben ik het echt wel mee eens!
Ze begint stilletjes aan geagiteerd te worden en besluit een ultieme aftelpoging in te zetten, waarbij ze van 10 naar 0 gaat in zo maar eventjes 45 seconden! Een nieuw record! Dreigende muziek ondersteunt haar roep naar verlossing, naar het ultieme antwoord…
Tijdens deze aftelronde waarin de spanning te snijden is, haar blik scherper wordt, en ze bij elke ‘seconde’ haar hand zo ronddraait, dat zelfs een blinde meteen zijn spraakgestuurde telefoon zou grijpen, struikelend over zijn hond, en haar met veel plezier veel meer dan enkel 2 verschillen wil toeschreeuwen in ruil voor alleen maar die vingers, bekruipt mij een ongemakkelijk gevoel.
Mijn verstand is resoluut en wil niet bellen omdat ik mathematisch gezien meer kans heb om van de eekhoorn die hier regelmatig zijn wintervoorraad aanleggend, rondspringt, een olifant te maken door een dartel kusje te drukken op zijn uitstekende tanden, dan om hier vandaag €1.500 te winnen van deze verbazende dame, die -en daar ben ik zekerder van dan het feit dat onze premier niet bijster veel te maken heeft met het tegenhouden van de sluiting van Vorst- veel beter kan dan mensen verleiden om de duiten die we allemaal best wel voor iets nuttigs kunnen gebruiken, hier kwistig weg te gaan gooien, omdat een of ander duister bedrijf hier belachelijke winsten mee kan maken. Mijn gevoel zorgt echter voor een gezonde spanning tussen lichaam en geest en ei zo na reiken mijn vingers uit naar mijn GSM, onophoudelijk aangevuurd en gestimuleerd door de fijngevoelige dame die even wijst op de nakende kerstperiode (Oei, is het alweer bijna Kerstmis?!) en de daarbij horende berg cadeautjes en dito uitgaven!
Net op het moment dat ik bijna zwicht voor dat pruilende mondje dat nu bijna wanhopig uitschreeuwt dat dit toch echt niet meer menselijk is, en ze de vakbond zal oproepen tot een spontane staking, rinkelt de telefoon en valt ineens de loodzware en snijdende spanning, die gedurende het laatste kwartier werd opgebouwd en alsmaar moeilijker werd om dragen, van ieders schouder af.
Net op tijd voor de dame in het zwart, overigens, want ze geeft ons nog even mee dat als het nog iets langer had geduurd, haar tengere hart het zou begeven hebben, en om haar woorden de nodige kracht bij te zetten en ons te overtuigen dat het echt wel een zegen is dat er toch minstens tientallen mensen zich hebben laten verleiden en minstens €1 hebben verloren zonder er ook maar iets voor terug te krijgen, zelfs niet eens haar telefoonnummer, wijst ze op haar keel en de zone daaronder, waarbij je de Vijf TV kijker instemmend en minstens even hard onder de indruk van de nog steeds napompende in hun lichaam gierende adrenalinestroom naar adem voelt happen.
Als de ultieme opwinding wat is weggeëbt, zorgt de kandidate aan de telefoon voor een nieuwe rush: ze heeft de twee verschillen gevonden!! Het was niet makkelijk, maar ze heeft doorgezet, in dienst van de mensheid en ook wel van haar portemonnee, en nu is het tijd om te incasseren!
De dame kiest zorgvuldig en weloverwogen een code, die haar toegang zal geven tot de grote reserves van ons allemaal en wint de duizelingwekkende prijs van, en zie nu dat je stevig zit… €100!
Even snel als die allesverterende spanning gekomen is, verdwijnt ze ook weer, althans bij de kandidate. De adembenemende dame in het zwart wordt zot: €100! Ze bedankt haar kandidate voor zoveel doorzettingsvermogen en inzicht en gaat op hetzelfde elan door naar het volgende spelletje, weeral zo’n hersenbreker!
Je merkt dat ze duidelijk nog onder de indruk is van wat er gebeurd is, want ze gaat enthousiast door en hoe verder ze gaat, hoe duidelijker het wordt dat ze niet ver meer van haar hoogtepunt is.
Onder het uitstoten van kirrende geluidjes en aanmoedigende diepe blikken in de camera, terwijl ze sensueel rond haar lippen likt, en je nog es op het nog steeds in <i>overdrive</i> onregelmatig kloppende hart drukkend dat ze daarstraks niet zomaar zei dat de kerstdagen eraan komen!
Vlak voor 13h wordt het haar teveel en gaat ze ervoor. Opgewonden begint ze af te tellen, de kijker meezuigend in haar opwaartse spiraal en klokslag 13h is het zover!!!
………
Of toch bijna, want het wordt plotsklaps ‘muis’stil, want blijkbaar hebben de mensen nog niet voldoende geld verspeeld om haar te laten bekomen.
Stijf van bewondering voor deze ‘lady in black’ sta ik naar het scherm te staren, terwijl ik mij probeer in te leven hoe zij zich nu moet voelen… Niemand die haar een handje wil helpen, door gewoon even zijn telefoon of ander toestel vast te grijpen, terwijl ze het letterlijk uitschreeuwt…
Het moet een verscheurende job zijn om zo tussen emoties heen en weer geslingerd te worden en je kan dan ook niets anders dan bovenaardse bewondering hebben voor de loodzware diensten die ze onze maatschappij aanbieden en bewijzen.
Ineens besef ik, zelf licht patiënt zijnde, dat de opwinding misschien ook mij teveel kan worden en maak ik van mijn hart een steen. Ik mag het niet langer meer aanzien hoe deze dame heen en weer gegooid wordt tussen opwinding en ontgoocheling. En bovendien staat mijn appelmoes op het punt van stevig aan te branden!
Waarschijnlijk zal ik nooit weten wat de verschillen zijn tussen de twee briefjes van 2.000 BEF die getoond worden, en nog veel minder wat een waanzinnig bedrag de winnaar zal worden uitgekeerd. Zoals het er nu uitziet zal deze <i>lucky bastard</i>nooit meer moeten werken, en samen met Bill Gates het clubje van de <i>happy few</i> vervoegen en tweewekelijks gaan golven met de groten der aarde, of toch de belachelijk rijke…
Dame in zwart, hopelijk is dit maar een tijdelijk afscheid, want zelfs de geur van het vers bereidde appelmoes met het nodige snuifje kaneel, en de aanblik van mijn in een pruttelend ondiep badje badend stukje witte worst gaan mij je doordringende en lieve blik, bangelijk losse pols en prachtige verschijning niet kunnen doen vergeten.
Lady in black, bel mij, en doe het nu! Ik heb geen vaste prijs voor jou, geen verschillen die je moet vinden, geen geldkoffers met onmogelijke cijfercombinaties, en ik zal zelfs beledigd zijn als je de tiende beller bent. Doe het nu, het is bijna Kerstmis, en je hoeft zelfs niet aan zo’n spelletje mee te doen om mijn cadeautje te kunnen betalen.
Ik wacht vol spanning!
