“How great can it be to be a Belgian?” Die vraag racet de laatste weken angstvallig en nogal uitgeput door al mijn hersencellen naarstig op zoek naar een bevredigend antwoord… We worden ondergedompeld in een surrealistische mix van nachtvluchten, politiek gebekvecht, en brilsmurfwijsheden.
De Grote Smurf van ons land heeft als climax maandag 23 mei -stipt om 11h- zelfs een avondklok geïnstalleerd, waarbij elk lid van zijn partij dagelijks een uurtje Belgische lucht mag inademen, met enkelband weliswaar. Zijn hart moest ie daarvoor harder dan een diamant maken, maar alles voor de ‘basis’. Eén overtreding is genoeg om onherroepelijk af te glijden naar en te verdwijnen in de beschamend diepe en onwelriekende loopgrachten rond BHV.
Zelf mag ik trots zijn om een inwoner te zijn van een gemeente met een mooi gemiddelde aan nachtvluchten. Jammer genoeg kan ik maar niet kiezen bij welk comité ik mij nu moet gaan aansluiten om toch maar meer lawaai te produceren dan deze vliegtuigen op een doordeweekse woensdagnacht doen. Op den duur ga je er vanzelf je slaap voor laten, waardoor je in een stekelige vicieuze cirkel belandt. Uiteindelijk bevredigen die lawaaierige Boeing 757 of die imposante MD-11 enkel maar het ongeduldige verlangen van de mensen rondom hun standplaatsen en zorgen ze ervoor dat door hun decibels ook de motor van onze economie blijft draaien en heeft in quasi alle gevallen de luchthaven zelf zich zo talrijk en ei zo na kosteloos weten ingesloten worden door de toen nog verdraagzame landgenoten.
Zelf ben ik een overtuigde Limburger, maar na de heftige smurfin bezig te hebben gezien in een onnodig kwetsend debat in een zelfs exclusieve “De Zevende Dag”, kreeg ik een bijna niet te stoppen jeuk van onbehagen en plaatsvervangende schaamte. Leg nu eens aan een gezond denkende buitenlander uit dat een democratische meerderheid van ons, Belgen, heeft besloten dat deze soort ons adequaat kan besturen. Belastingen verlagen kan binnenkort ook eindelijk, nadat men er zeker voor heeft gezorgd dat de superboetes niet enkel deze leemten opvullen, maar ook een eventueel gat in de begroting, en misschien zelfs nog meer. Het is wachten op de volgende evaluatie en bijbehorende tariefaanpassingen voor de exacte cijfers.
Toch mogen we als rechtgeaarde Belg net dat tikkeltje properder voelen dan onze mede-Europeanen, want niemand maakt zo volleerd het onderscheid tussen plastic flessen en drankkartons.
Is dit dan de prijs die we moeten betalen om tot de rijkste landen ter wereld te behoren en onze staat een ‘welvaartsstaat’ te mogen noemen? Om elke dag weer met een geruimd gemoed de met veel te veel en te fijn stof verrijkte stedelijke lucht te verdragen, moet je af en toe alles grondig relativeren.
Daarom stel ik voor dat ik vanaf september samen met de door de Rechtvaardige Rechters ondertussen bijna volleerde communicatiestudente Lotje de nodige korrel zout mag strooien op het stevig en onregelmatig sudderende actuele kookpotje van de voorbije bloedstollende week.
Soms is het enige dat je nog kan destilleren als alle rationaliteit verdampt lijkt, een gecondenseerde zo absurde mengeling van indrukken en situaties, dat het de verzuurde realiteit verfrist en je zowaar nieuwe moed geeft. Of zou het toch gewoon Lotjes betoverende verwarmende uitstraling zijn, die mij even doet vergeten waar ik ben en wat er rondom mij gebeurt?…
