Niet vreselijk lang geleden viel ik van de ene verbazing in de andere, bij het bekijken van “The Truman Show”. Of zoiets denkbaar was, of realiseerbaar, het feit dat iemand de dingen die binnen deze levenssfeer echt leken, effectief zouden geloven, er zelfs niet aan twijfelen, het leek mij allemaal zo enorm irreëel.
En toch, deze morgen nog half slapend op weg naar mijn teergeliefde werk, zag ik het ineens glashelder: wij, de dappersten onder de Galliërs, zijn allemaal Truman Burbank, stuk voor stuk.
Zeg nu zelf, als je er even over nadenkt, kan je toch tot geen enkele ander slotsom komen. Een korte bloemlezing kan niet anders dan overtuigen.
Elke werkdag moeten zovelen noodgedwongen vertrouwen op onze nationale vervoerstrots, met het grootste aantal kilometer spoor per oppervlakte in de hele wereld. Locomotieven die bovenleidingen afrukken, materieel in soms bar slechte staat, en ruimschoots onvoldoende voor het aantal reizigers, vertragingen, stakingen als de werknemers de koffie te koud vinden of de regen te nat. Reizigers worden in het gros van de gevallen in het ongewisse gelaten, soms meer dan een half uur, maar waar klagen we nu eigenlijk over? De NMBS bestaat toch al maar 75 jaar, en daar moeten we juist apetrots op zijn!
Waar maken we ons nog zorgen over als we nadenken over drugs? Da’s toch al lang achterhaald? Onze regering vindt dat het moet kunnen, maar eigenlijk mag het dan uiteindelijk toch weer niet. Of jawel, zolang er geen maatschappelijke hinder ontstaat. Geef toe, als dàt geen sterk staaltje van communicatie is…
Dè nieuwe algemeen aanvaarde uitdrukking van 2001: “Veel blabla en weinig boemboem”. Onvoorstelbaar hoe een voorlichtingscampagne zo belachelijk weinig effect kan sorteren, althans naar de beoogde doelstelling dan toch. Mieke had er slapeloze nachten aan overgehouden, sprak ze ter verantwoording. Tja, wat kan je dan nog doen buiten met eerbied het hoofd nederig te buigen voor zo’n moedige beslissing.
Big Brother, eigenlijk het meest intrieste programma ooit, dat borg staat voor één van de meest ingrijpende mentaliteitswijzigingen wat wel en wat niet kan –kort samengevat: alles mag nu- scheert ook hoge toppen in onze eigenste “The Belgian Show”. Betty en Steven zijn het levende bewijs dat er ergens iets essentieel schort aan deze maatschappij. De krampachtige pogingen van alle leden van het huis om toch maar in de belangstelling te blijven en zoveel mogelijk munt te slaan uit dit alles zijn te zielig voor woorden.
Ministers zien het uitermate zonnig in in dit toch overwegend grijze landje, de misdaad tiert welig, of het ’s nachts vriest of niet, de welvaart en levensverwachting stijgt, de maatschappij en de mensen verzuren, kortom, het leven kabbelt gewoon verder.
Nu maar wachten tot er hier ergens een spot naar beneden tuimelt…
